Titel:	Pusher Trilogie
Regisseur:	Nicolas Winding Refn
Acteurs:	Frankie, Tonny, Milo en vele anderen
Gezien te:	Rotterdam

Door Pulp Fiction geinspireerd debuut van 24-jarige filmmaker uit 1996, Pusher, werd een groot commercieel succes en kreeg noodgedwongen (doordat hij bijna een miljoen dollar had verprutst met het maken van artistieke films) nog 2 vervolgen: Pusher 2 (2004) en, je raadt het al, Pusher 3 (2005). Deze trilogie, integraal vertoond op het IFFR 2006 in een bomvolle bioscoopzaal, laat zien dat het leven van drugsdealers in Kopenhagen niet over rozen gaat. In elk van de 3 films wordt de hoofdrol vertolkt door een ander personage, maar zijn ook veel personages uit de eerdere films terug te zien. Het kernwoord om de gehele trilogie mee te typeren is 'VEEL': veel drugs, veel drugsgebruikers, veel mislukte drugsdeals, veel oplichterij, veel geldproblemen, veel dreiging van geweld, veel geweld, veel vuilbekkerij, veel drama, veel ellende, veel harde muziek. Maar VEEL zou helemaal NIETS zijn geweest zonder de coolste Joegoslavische drugsbaron die ooit op het witte doek vertoond is.

Titel:	Tarnation
Regisseur:	Jonathan Caouette
Acteurs:	Jonathan Caouette en zijn geweldige familie
Gezien te:	IFFR

Recensie door Mark Vlijmen, redacteur bij filmhuis Lumiere, Maastricht.

In ieder leven schuilt één goede autobiografische roman. En tegenwoordig dus ook één goede film. Want nu je, zoals Caouette deed, een film voor een budget van $218 met gratis software van Apple (iMovie) in elkaar kunt zetten, is het filmmedium voor iedereen toegankelijk.
Moeten we daar blij mee zijn? Wel als het films oplevert als TARNATION, de belangrijkste cultfilm van het jaar. Is Caouette egocentrisch? Zeker. Narcistisch? Nou en of. Maar dat doet niet terzake. De hamvraag is of Caouette een goede film heeft gemaakt. En dan is het antwoord ja. Driewerf ja.
TARNATION is een fascinerende film die je vanaf de eerste seconde naar het witte doek zuigt, met dank aan de hysterische stroboscoopmontage en de prachtige muziek van Low, Cocteau Twins en Red House Painters. Film als een psychedelische trip. Het is het levensverhaal van een jongen die zich aan de camera heeft vastgeklampt in de hoop om te overleven.
Wie voorbij de egocentrische navelstaarderij van Caouette durft te kijken, ziet een zielsontroerende film over liefde van een zoon voor zijn moeder en de hoop dat het ooit goed komt. Desnoods tegen de klippen op.

Titel:	Catwoman
Regisseur:	Pitof
Acteurs:	Halle Berry, Benjamin Brat, Sharon Stone
Gezien te:	Rotterdam

Dit is geen recensie, maar een waarschuwing: Ga deze film nooit, maar dan ook NOOIT kijken!!! Dit staaltje van ondermaats acteerwerk maakt de gemiddelde basisschool eindmusical tot een waar meesterwerkje en is misschien wel de slechtste film sinds Police Academy 7: Mission to Moscow. Verkapt feministisch manifest, breek door het glazen plafond en laat je niet meer onderdrukken film is een regelrechte aanfluiting voor zowel de filmindustrie als voor alle vrouwen die zichzelf serieus wensen te nemen. Halle Berry werkt voor een cosmeticabedrijf en ontdekt per ongeluk dat er gif in de nieuwe revolutionaire gezichtscreme zit (let op de sneer naar de schoonheidsindustrie). De gemene mensen vermoorden haar, maar hadden(neem het ze maar eens kwalijk) geen rekening gehouden met het feit dat een stelletje bovennatuurlijke katten uit het oude Egypte Halle weer tot leven komen wekken en haar (ze waren toch bezig) nog wat bovenmenselijke krachten en natuurlijk wat kattengewoontes meegeven. Dat belooft hilarisch te worden!!! Pas na een uur film heeft Halle Berry zich met haar lot verzoend: Catwoman is geboren! Nu moet ze het opnemen tegen de eigenares van het bedrijf (Sharon Stone), die er alles aan doet om het zalfje toch op de planken te krijgen en onderwijl een robbertje uitvecht met haar man die het doet met het jonge model dat haar plaats als gezicht van het bedrijf heeft ingepikt (lees deze zin nog maar een keertje en laat de dieperliggende betekenis goed tot je doordringen). En dit is nog niet alles. O nee, er zijn namelijk ook nog de be-la-che-lij-ke romantische perikelen met de politierechercheur die achter de mysterieuze catwoman aanzit en langzaam maar zeker door begint te krijgen dat Catwoman en zijn nieuwe verkering misschien wel dezelfde persoon zijn. Dat leidt uiteraard tot een immens moreel dilemma. Uiteindelijk komt het allemaal goed. Nou ja, min of meer dan, want Catwoman kan als vrijgevochten vrouw/kat geen man in haar leven gebruiken. Helaas voor de politieagent. Na deze 100 minuten pure ellende houd ik mijn hart vast voor een vervolg. Halle Berry kan zelfs in sexy leren pakje de boel niet redden (maar daarbij moet ik eerlijk zeggen dat ik niet zo van vrouwen in het leer houd). Maar goed, wat had je anders verwacht van een regisseur met slechts 1 naam?

Titel:	Kingdom of Heaven
Regisseur:	Ridley Scott
Acteurs:	Orlando Bloom, Jeremy Irons, Eva Green, Liam Neeson
Gezien te:	Rotterdam

Hoefsmid Orlando Bloom, getraumatiseerd door dood van vrouw en kind, wordt door zijn door gewetenswroeging gekwelde vader (die hij nooit gekend heeft) uit een of ander dorpje uit Frankrijk opgehaald om mee te gaan naar de heilige stad, Jeruzalem. Vader legt al snel het loodje waardoor zoonlief een klein kasteel en een stoffig stukje Midden-Oosten erft, alwaar hij zich binnen de kortste tijd ontpopt tot een sympathieke irrigatie-ingenieur, die niet schuwt zijn handen vies te maken om de dorre plek te veranderen in een multiculturele paradijsje. Nauwelijks zitten de romantische escapades met de vrouw van een van zijn vijanden erop of het is alweer tijd om het zwaard te heffen en aan het hoofd van een leger van boeren en arbeiders de verdediging van de stad Jeruzalem voor zijn rekening te nemen. Als hij uiteindelijk het Kingdom of Heaven moet overdragen aan de Saraceense krijgsheer Saladin, komt hij tot het inzicht dat het Kingdom of Heaven eigenlijk niet de stad zelf is, maar in de harten van de mensen voortleeft. Alle kijkers zaten op dat moment natuurlijk te vechten tegen de tranen van ontroering. In de epiloog wordt de huidige situatie in Israel er nog even met de haren bijgesleept. De mooie beelden, vormgeving en veldslagen (kun je wel toevertrouwen aan Ridley Scott)kunnen nauwelijks de ondermaatse acteerprestaties verbloemen. Jeremy Irons is een van de weinigen die terecht betaald heeft gekregen voor het meespelen in deze film. Orlando en zijn 'love intrest' zijn zo abominabel slecht dat je je afvraagt of Ridley Scott de werving niet beter aan Tempo Team over had kunnen laten.

Titel:	Comme une image
Regisseur:	Agnes Jaoui
Acteurs:	Veel goede Franse acteurs en actrices
Gezien te:	Lantaren/Venster

Als je van Franse wauwelfilms houdt is dit een must. Het Parijse intellectuele uitgeverswereldje wordt scherp op de hak genomen. Schrijvers zijn egoistische klootzakken die hun dochter links laten liggen of kruiperige slijmjurken die bij de minste of geringste aandacht door de roem worden gecorrumpeerd. Woody Allen op zijn Frans maar dan zonder Jazz. Daarvoor in de plaats veel mooie klassieke muziek en Jump Around van The House of Pain. En je leert ook nog wat over het leven en de liefde!

Titel:	Johan Cruijff - En un momento dado
Regisseur:	Ramon Gieling
Acteurs:	oa. Johan zelf
Gezien te:	Canal+
WWW

Leuke film, vooral als je net in Barcelona bent geweest. Tijdens onze vakantie waren we dus ook al in het stadion Camp Nou geweest en daar werd de impact van Cruijff al goed duidelijk. Typerend is de foto in het museum van het moment dat Johan en Danny (zijn vrouw) voor het eerst in het stadion komen. En de eerste foto in het museum is de uitslag van DE wedstrijd tegen Real, winst met 0-5; toen werd hij echt een held. In de film zien we veel grote fans van Cruijff, allemaal in een eigen context met een eigen verhaal. Wel leuk, maar na drie kwartier alleen maar lof begint het een beetje te vervelen. Daarna wordt het toch weer interessanter (weet niet meer waardoor), het einde daarentegen is weer iets minder. Dus, aardige film, vooral voor voetballiefhebbers en dan met name Cruijffliefhebbers.

Titel:	I, Robot
Regisseur:	Alex Proyas
Acteurs:	Will Smith, Bridget Moynahan, James Cromwell
Gezien te:	Pathe Schouwburgplein

Egyptische regiseur van o.a. The Crow (1994, met de zoon van wijlen Bruce Lee) en minder bekende films als Garage Days (2002), Spineless (1987) en Strange Residue (1981) maakt van een boek van de meest overschatte SF-auteur allertijde (Isaac Asimov): Minority Report, meets 2001: A Space Odyssee, meets Bad Boys, meets Artificial Intelligence, meets Blade Runner, meets Robocop, meets THX1138, meets The Terminator, met verre van subtiele verwijzingen naar het oude testament (Exodus om precies te zijn). Het is dat het zondagmiddag was, anders zou ik nog het gevoel hebben gehad dat ik mijn tijd had zitten verdoen.

Titel:	Uzak
Regisseur:	Ceylan
Acteurs:	Nationale Turkse Filmhelden
Gezien te:	Lantaren Venster

Ellende, niet een beetje maar zoveel dat je het bijna niet meer aan kunt zien. Pessimisme. Niet alles gaat verkeerd, maar alles is altijd al verkeerd geweest. Twee neven. Eentje in Istanbul, een gedesillusioneerde fotograaf die ooit de fotografie wilde heruitvinden maar nu reclameplaatjes schiet van tegels voor de plaatselijke pottebakkersfabriek. Een andere die net is ontslagen uit De Fabriek van zijn plattelands dorp en nu bij zijn oudere neef in Istanbul om onderdak vraagt om van daaruit werk te zoeken in de haven. Al bij het eerste havenshot weet je dat deze zoektocht tot mislukken gedoemd is: een gestrand schip toont op weinig subtiele wijze dat er in de haven niets te vinden is dat ook maar iets met werk te maken heeft. Vervolgens zoemt de film in op de stroeve relatie tussen de twee neven. De neef op bezoek heeft nog wel enige hoop op een betere toekomst (hij achtervolgt vrouwen en zoekt naar arbeidsadvertenties) maar voor een goede leerschool is hij bij zijn oudere neef aan het verkeerde adres. Deze heeft het leven al opgegeven en doodt zijn tijd met het kijken naar Turkse porno. Slechts voor zijn gast houdt hij nog de schijn op van een idealistische intellectueel die wat wil in het leven. Met een videoband van Tarkovski's Stalker jaagt hij zijn proletarische familiegenoot naar bed, om vervolgens de porno ervoor in de plaats te stellen. De weinig opbeurende conclusie die je aan het eind van de film trekt is dat zijn leven al geruime tijd niets veranderd is. Om deze film te kunnen waarderen moet je over een dikke huid beschikken of in staat zijn om het komische van de situatie in te zien. Probleem met Uzak is dat de ellende totaal niet geloofwaardig is omdat het ellende is die uit niets anders bestaat dan ellende. Echte ellende is ellendig omdat deze wordt afgewisseld met een niet vast te houden vrolijkheid. Het is die tergende vorm van vrolijkheid die ik in Uzak mis.

Titel:	Lord of the rings 3: return of the king
Regisseur:	Peter Jackson
Acteurs:	o.a. Elijah Wood, Billy Boyd
Gezien te:	City te Amsterdam
WWW

Fwiew
na 2 delen en ongeveer tweeënhalf uur gooit Frodo eindelijk die ring es in het vuur. Daarvoor moeten je wel eerst een hoop gemuteerde Orks en andere zonderlinge types van Midden aarden bekijken die elkaar het hoofd inslaan. Frodo ploetert ondertussen eenzaam door om zijn queeste te vervullen en is en passant zijn beste vriend (tijdelijk) afvallig. Waarschijnlijk te wijten aan te weinig eten. (de welbekende ‘man met de hamer’?). Nadat hij eindelijk zijn wijsvinger en de ring kwijt is, is het verhaal nog niet ten einde. Het publiek wordt nog ongeveer driekwartier aan het lijntje gehouden, alvorens een pilsje te kunnen gaan drinken. De regisseur Peter Jackson vond het blijkbaar noodzakelijk om mij te kwellen met vier momenten van potentiële van aftiteling. Voor iedereen die overweegt te gaan kijken en deel I nog niet heeft gezien, huur deel I lekker zelf en bespaar je de gang naar de bioscoop voor deel III.

Titel:	The Big Lebowski
Regisseur:	Joel & Ethan Coen
Acteurs:	Jeff Bridges, John Goodman, Steve Buscemi, John Turturro
Gezien te:	thuis
WWW

Het moest er van komen, Lebowski mag niet ontbreken op Spleen. Vanavond op NL3 de ultieme bowlingfilm, de ultieme film over Vietnam, de ultieme film over Duitse nihilisten, de ultieme videoclip bij obscure jaren-zeventig-psychedelische-muziek (Man, they took my fuckin' Creedence-tapes, man!). De film die niet binnen een bestaand genre is te vangen maar een universum binnen zichzelf creëert waar pedofiele latinobowlers, dominante kunstenaressen, gefrustreerde Vietnam-veteranen, Duitse-import-rockster-nihilisten en langharig, werkschuw tuig al dan niet harmonieus samenleven. The Big Lebowski behoort tot het beste dat de jaren negentig hebben voortgebracht.

Titel:	The Life of David Gale
Acteurs:	Kevin Spacey, Kate Winslet, Laura Linney
Gezien te:	Piraeusplein

Film met als thema de doodstraf in the USA en is volgens de regisseur zogenaamd neutraal over het fenomeen. Is eigenlijk van het type verrassende ontknoping, maar dat lukt niet helemaal (als in bv the sixth sense, die toevallig deze avond op TV was).

Het gaat over een prof. filosofie en actief anti-doodstraf activist die op 'death row' zit voor de afschuwelijke verkrachting en moord op z'n vrouwelijke collega (zowel op de faculteit als activist). Daags voor de executie wordt een journalist ingeschakeld om een doorbraak te forceren, althans zo lijkt het ...

Alles bij elkaar toch wel leuke film; Je (ik) hebt 'm toch niet meteen door. En ik vind Kevin Space eigenlijk wel goed.

Titel:	Intolerable Cruelty
Regisseur:	Joel Coen (of was het nou toch Ethan?)
Acteurs:	George Clooney, Catherina Zeta-Jones, Billy Bob Thornton
Gezien te:	Rotterdam

De film is op zich al vermakelijk als je bij uw plaatselijke Pathé-cinema ongeveer 5 minuten naast het kassaloket gaat staan om te horen hoe mensen de titel van deze film uitspreken. Maar dat natuurlijk geheel terzijde.

Ik zal u verder niet vermoeien met gezwets over dat dit toch echt wel de minste film is van de familie Coen, of dat C. Z-J er in haar jurkjes aangenaam uitzag (haha, doe ik het stiekem toch). Waar ik nog wel even de aandacht op wil vestigen is het feit dat het hier een KOMEDIE betreft. Ik mag er van uitgaan dat ik jullie hiermee niets nieuws vertel, maar een heleboel mensen in de zaal gisteren leek dat totaal te ontgaan. Dikke vette pech voor die mensen!!!

Voor meer info over het verhaal: ga dÂŽr maar naartoe! Voor een kritische recensie: lees de krant maar! Voor een persoonlijke waardering: misschien later.

Hoe iedereen ook over de film mag denken, hij heeft mij op nieuwe ideeën gebracht over wat ik wil gaan doen met mijn leven. De studie psychologie is daar volgens mij niet noodzakelijk voor, maar die blijf ik dan maar doen voor de lol. Uiteindelijk hoop ik toch terecht te komen in de "ass-nailing business"!!!

Titel:	Witness for the Prosecution uit 1957
Regisseur:	Billy Wilder
Acteurs:	Marlene Dietrich en Charles Laughton
Gezien te:	Filmhuis Domein in Sittard

Filmhuis het Domein in Sittard op donderdagavond; 4 betalende gasten en 3 a 4 vrijwilligers in de zaal. De vrijwilligers waren van 16.00 uur tot 21.00 uur bezig geweest met het in de juiste volgorde plaatsen van de film, die slordig was aangeleverd. Maar dit alles was de moeite waard, de film was - boven mijn verwachting - zeer onderhoudend, weliswaar met het tempo van de jaren 50, maar zeer spitse en soms cynische dialogen. Ook de plotwendingen (ik geloof drie stuks in de laatste 5 minuten) waren verrassend. Het is een rechtbankdrama gebaseerd op een toneelstuk van Agatha Christie. De Londonse advocaat Richardson (Charles Laughton) mag eigenlijk van zijn dokter niet meer werken aan spannende (lees: moord)zaken. Maar wanneer de keurige jongeman Vole bij hem aanklopt omdat hij valselijk beschuldigd wordt van het vermoorden van een rijke weduwe, neemt Richardson de zaak toch op zich. Marlene Dietrich doet op haar beurt alles om haar echtgenoot, Vole, vrij te pleiten.

Titel:	The Italian Job
Regisseur:	F. Gary Gray
Acteurs:	Edward Norton, Mark Wahlberg e.v.a.
Gezien te:	Amsterdam
WWW

De plot van deze remake van een film uit 1969 met mini-coopertjes in de hoofdrol is niet brilliant. Maar buiten dat is alles leuk. De actie, de acteurs, de eenvoudige maar geinige special effects, de flashbacks. Alles niet erg hoogstaand, maar erg vermakelijk. Eenvoudig doch voedzaam. De prima muziek draagt ook bij aan de luchtige en boeiende sfeer; de opbouw is goed en gaat niet vervelen, zoals tegenwoordig vaak met de 'spanningsopbouwdreun'.

Nadeel is echter de onverkorte reclame-spot voor de lelijke en onsympatieke nep-mini-cooper, die tegensweurdig louter door jonge patsertjes wordt bereden in ons kikkerlandje. Waarschijnlijk is het bestaan van deze lelijke opvolger wel de reden dat deze film uberhaupt gemaakt is. Daarom als eerbetoon aan het origineel de bijgevoegde illustratie welke bij u ook een boekjes-uit-uw-baby-boom-ouders-hun-jeugd naar boven zal doen brengen.

Titel:	Jay's en Silent Bob's Movie
Regisseur:	Kevin Smith
Acteurs:	oa Carrie Fisher, Ben Affleck, Chris Rock, Kevin Smith, Mark Hamill
Gezien te:	Televisie in USA

bizarre film, balancerend op de rand van pretentieloze pulp en kunstige kitsch. Niettemin absoluut een aanrader voor in het video- en dvd-verhuurcircuit.

Titel:	Lara Croft Tomb Raider: The Cradle of Life
Regisseur:	Jan de Bont
Acteurs:	Angelina Jolie, Gerard Butler, Ciaran Hinds
Gezien te:	Rotterdam

Ongeëvenaard stuk pulp van voormalig Hollandse cameratrots Jan de Bont. Lara Croft vindt in eeuwenoude tempel van Alexander de Grote een kaart met daarop de locatie van Pandora's Box en moet die eerder zien te vinden dan een onethische schobbejak, die zijn geld verdient met het fabriceren van biologische wapens. Te heftige aktiescÚnes (mede ingegeven door het feit dat Lara Croft geen enkel gemotoriseerd voertuig op verantwoordelijke wijze schijnt te kunnen besturen) worden afgewisseld met misplaatste romantiek tussen aan alle kanten opgepompte en opgeblazen (niet onaardig trouwens)Jolie en haar voormalige (in de film althans) liefde Butler. Deze laatste is een ex-commando, die wegens landverraad terecht is gekomen in een gevangenis in Kazachstan (?!). Hij helpt Lara Croft bij het volbrengen van haar missie en wordt uiteindelijk en passant ook nog even door haar neergeknald. Al met al vermakelijk, maar haalt het niveau van het magistrale eerste deel helaas niet.

Titel:	24 HOUR PARTY PEOPLE
Regisseur:	Micheal Winterbottom
Gezien te:	Calypso (filmmuseum Marnixstraat 300)

Audiovisueel ultiem blijmakende film. Overzicht van de muziek-scene in Manchester. Het overzicht vangt aan met o.a. Iggy Pop & de Sexs Pistols om vervolgens te evolueren in bands zoals Joy Division en de Happy Mondays. Voor het oog; koele camera-voering. Kwaliteit & projectie van de beelden ontwikkelen zich overeenkomstig met de tijdsperiode die wordt weergegeven. Net zoals de verschijning van de hoofdpersoon Tony Wilson. Voor het oor; Een grote muzikale aha-erlebnis. Dolby surround, maakt bioscoopbezoek nog aangenamer. Miste alleen wel de Stone Roses, Inspiral Carpets, the Smiths & Morrisey. Toch ook onderdeel van het muzikale erfgoed uit Manchester? Daarnaast is er in het script ook nog plek voor een ornithologische noot.

Titel:	Bend it like Beckham
Gezien te:	Op DVD, in bed

Romantische voetbal-komedie. Laatste halfuur is het best: beelden van een (dames-)voetbalwedstrijd worden afgewisseld met een Indiase bruiloft met Bhangra-Boysband, het 'muurtje' van voetballers verandert vloeiend in een muurtje van gezellige Indiase dames in sari's. Mannen onder elkaar-film: **1/2; voetballers onder elkaar-film: geen idee; datefilm vanuit bed: ***; Duits nagesynchroniseerd om 3 uur 's nachts: ****.

Titel:	Matrix Reloaded

Heb deze film al een tijdje terug gezien. Ach ja, meer van hetzelfde, visueel en auditief overdonderende actie, pretentieuze pseudofilosofische citaten zoals in Ghost in the Shell, en heel verrassend onfunctioneel bloot (en dat in een niet-Nederlandse film). Daarom: Als mannen-onder-elkaarfilm: ***** Binnen het genre pseudo-filosofische post-apocalyptische computergeanimeerde Oosterse science-fiction vechtsportfilm: *** Als datefilm: ** (niet slecht genoeg, voor dat doel zou ik op dit moment Bulletproof Monk, of 2Fast2Furious aanraden) Binnen het genre vage films die om half drie 's nachts in het Duits nagesynchroniseerd onontdekte meesterwerken blijken te zijn: * Voor de liefhebbers: volgens mij is 'Animatrix' interessanter.